Jest to pierwszy pełnometrażowy obraz tego reżysera a zarazem sequel jego poprzedniego krótkometrażowego filmu – „Carne” (debiut reżyserski). Nasz główny bohater jest rzeźnikiem. Widzimy jak wychodzi z więzienia, gdzie trafił za zabicie chłopaka, którego niesłusznie oskarżył o to, że molestował jego niedorozwiniętą córkę – Cynthię. Mieszka z kochanką, która spodziewa się dziecka i jej matką. Daje mu słowo, że kupią sklep, jednak sprawy się komplikują. Rzeźnik postanawia wyjechać do Paryża. Chce odnaleźć córkę, która teraz znajduje się w którymś z zakładów opieki społecznej. Mężczyzna jednak, zupełnie sobie nie radzi, czego skutek zobaczymy w niedalekiej przyszłości…

Obraz ten to studium psychologii człowieka kompletnie odizolowanego od świata rzeczywistego. Brakuje mu wszystkiego – począwszy od zrozumienia (dla innych) poprzez szacunku dla wszystkiego, co go otacza, na miłości skończywszy. Nie dostosowuje się do nikogo i niczego, sam tworzy definicje „moralności”, „sprawiedliwości” i „miłości”. Dla mnie ten film jest wstrząsający. Osobiście przeraził mnie nie mniej niż „Nieodwracalne”. Uderzają tutaj zachowania, czyny i myśli głównego bohatera. Najsmutniejsze w tym wszystkim jest to, że tacy ludzie zdarzają się naprawdę. Dla mnie jest to film rewelacyjny, ponieważ pokazuje prawdę. Tę naprawdę brutalną, ale taką, która jednak ma czasem miejsce... Cały czas towarzyszy nam głos i myśli głównego bohatera. Monologi bohatera są takie, jaki jest on sam. Są jego dokładnym odbiciem. To co mamy okazję usłyszeć jest bardzo przygnębiające. Nie ma co liczyć, na chociaż jedno optymistyczne zdanie. Ten człowiek nie daje już sobie żadnej nadziei. W pewnym momencie widzimy planszę informującą widza, że pozostało mu 30 sekund na to, żeby zrezygnować z tego widowiska. Dla ludzi wrażliwych takie ostrzeżenie się przyda. Ci, którzy nie chcą doznać wstrząsu na skutek widzianych zdarzeń, powinni skorzystać z tego ogłoszenia. Ja mimo wszystko polecam, warto raz w życiu obejrzeć ten film.