Fabuła filmu nie jest skomplikowana a sam pomysł również do oryginalnych nie należy. Obserwujemy poczynania sympatycznej reporterki, która wraz z kamerzystą realizuje film dokumentalny o pracy straży pożarnej na nocnej zmianie. Bohaterowie nagrywają wszystko, jednak nic z tego nie jest chociażby w najmniejszym stopniu ciekawe. Jednak gdy włącza się alarm ekipa telewizyjna jedzie razem ze strażą. Zgłoszenie dotyczy pewnej starszej kobiety, która po przybyciu strażaków oraz funkcjonariuszy policji dziwnie się zachowuje. W końcu jeden z policjantów zostaje przez nią dotkliwie ugryziony. Na domiar złego nie można opuścić budynku, gdyż ten został całkowicie odizolowany...

Co zatem stanowi o sile tego obrazu? Główną a zarazem najważniejszą cechą decydującą o wysokim poziomie filmu jest umiejętne wykorzystanie dobrze znany elementów i schematów. Tak naprawdę głównym bohaterem jest tu kamera. Taki sam zabieg mogliśmy oglądać już we wszystkim dobrze znanym Blair Witch Project czy stosunkowo świeżym Projekt: Monster. Mimo znanego rozwiązania twórcy potrafią zaskoczyć widza. Niektórym, szczególnie na początku seansu, przeszkadzać może ekranowy „bałagan”. Ludzie biegają na wszystkie strony i niemiłosiernie wrzeszczą jeden przez drugiego, kamera chcąc pokazać wszystko co się dzieje, jest cały czas rozedrgana i w konsekwencji nasze oczy się meczą. To co na początku męczy, po kilkunastu minutach filmu staje się normą i widz się do tego przyzwyczaja. Dodatkowo wszystko zostanie zrekompensowane.

Z pewnością to jedna z najlepszych produkcji w tym gatunku jaka trafiła na duże ekrany w ostatnim czasie. Niewiele współczesnych horrorów potrafi wystraszyć widza, a jeśli już tak się dzieje, to dzięki prymitywnym sztuczkom a nie zabiegom fabularnym i rozwiązaniom operatorskim. W tej kwestii [Rec] jest wyjątkiem. Mimo tego, że fabuła nie jest oryginalna, to czuje się tutaj klimat grozy, niepewność i lęk zmuszający do pytania, co spotkam za najbliższym rogiem?

Lubisz się bać? Emocje gwarantowane.